Vier je vondst!

Vierjevondst

Het einde van mijn beeld komt in zicht. Mijn ongeduld neemt toe. Ik wil het áf áf áf! Thijs ziet mij 'stampen' en brengt me weer terug bij mezelf. 'Je hebt al veel af, maar neem ook de tijd om te finetunen'… Okééé. Ik schud mijn ongeduld af en ga weer met frisse blik verder.

Dit is de eerste keer dat ik mijn beeld door andermans ogen bekijk. Ik ben bezig met mooi maken. Leesbaar maken. Het beeld moet voor iedereen herkenbaar zijn. De boodschap moet in één oogopslag te snappen zijn. Ik weet dat dit de veren zijn, of de bladeren. Maar misschien komt het nog niet zo over. Bovendien is het nog te strak en mag het wel sierlijker en aantrekkelijker worden. Al is dit een boom-vrouw, het is nog steeds een vrouw (!).
 
Het gezicht moet verder uitgediept worden om de vieze plekjes van het pigment weg te halen. Ondanks dat de mond al mooi is, 'graaf' ik toch verder. Ik laat me verrassen en beschouw dit als vertrekpunt. Gedurende twee dagen besteed ik er af en toe wat tijd aan. Onder de lamp kan ik de schaduw niet goed volgen, dus werk ik overdag. En dan komt het moment dat ik kan zeggen: 'Klaar. Niets meer aan veranderen'. De neus en mond zijn iets anders en het profiel is wat dieper.
 
Zondagochtend na het ontbijt kan ik weer lekker de tijd nemen om te lummelen. Ik kijk 'Vrije Geluiden' (volg de link). Een zangeres die ik nog niet ken (Hebe) introduceert haar nieuwe album en vertelt haar verhaal over balans, over haar nummers die over uitersten gaan. Ik begrijp het en raak geïnteresseerd. Dan wil ik toch nog gauw met mijn beeld verder… Ik verplaats mijzelf naar de woonkamer en zet ik de tv aan (iets wat ik normaal gesproken niet doe) terwijl ik het beeld weer in handen neem. De zangeres komt ingezoomd op het scherm terwijl ik mijn blik op het beeld werp. Ik kijk naar haar. Dan naar mijn beeld en zie hetzelfde gezicht! Ik geloof mijn ogen niet en voel me compleet overweldigd door emoties. Snel maak ik een aantal foto’s. De gelijkenis is bizar treffend. Ik stuur de foto's naar iemand die van het beeld weet en ook zij kan haar ogen niet geloven… Wat is hier aan de hand?!

Mysterie?

Ik voel me bijna onwel. Krijg een raar gevoel in mijn borst en keel. Misselijk lijkt wel. Mijn boom-vrouw leeft! Opeens voelt het gezicht van mijn beeld nog levendiger. Ik voel de ziel en ik zie bijna de adem. Meisje, je bent echt. Je hebt meerdere laagjes van jezelf afgegooid en meerdere levens doorgeleefd. Eerst was je een mannelijke krijger. Toen heb ik de zachtheid ingebracht. Je bent nu bijna helemaal schoon van de vlekken van iets wat een beetje onkundig door je huid werd ingezogen. Maar de sporen daarvan geven ook een bepaalde charme. Je hebt iets ervaren en foutjes doorstaan. Het mag gezien worden, dat ook jij ergens mee te doen had om verder te komen. Ik ben erg benieuwd naar jouw vervolgverhaal! Dankjewel nu al voor de bijzondere ervaring die ik met jou mocht meemaken.

Uiteraard, publiceer ik binnenkort het eindresultaat. Benieuwd? Ik vroeg mij daarbij steeds en steeds af, of het 'af' was. En toch ging ik steeds verder. Maar wanneer is het af? Kennen jullie het boek van Martijn Aslander? Precies. Nooit. Het 'af' bepaal je zelf, dit is een keuze, jouw besluit. Zoals Thijs Kwakernaak zegt: "Als je je beeld in de olie zet, claim je het resultaat".

Hoe ver ga jij in het finetunen? Wanneer weet jij dat je nu moet stoppen en niks meer aan moet doen? Een boek, een muziekstuk, een traject. Ervaar jij wel eens de 'magie' van de samenhang, als je dieper graaft?

Onderaan deze blog mag jij je visie delen.

Like & deel dit artikel

2 reacties

  1. Annette Wessels op 27 april 2017 om 08:44

    Vlada wat mooi beschreven. Ook herkenbaar een beeld van jou. Magie? Dit is nu serendipiteit. Prachtig.

    • Vlada op 27 april 2017 om 09:42

      Dankjewel Annette 🙂 Je, je herkent dit uiteraard, want je kent dit ook. Blijft bijzonder, he 😉

Laat een reactie achter