Duizenden stappen

duizenden stappen

Daar liepen ze, Annemieke en haar man. Sinds ze beide op pensioen zijn, zie ik ze eens in het jaar samen in de stad wandelen.

We zijn dan iedere keer blij om elkaar weer te ontmoeten. En ik voel mij dankbaar dat ik Annemieke ooit als mijn taallerares en als wijze vrouw tegen ben gekomen.

In 2002 was ik al een jaar in Nederland en ondanks dat het prima ging op mijn taalschool en ondanks mijn liefdesgeluk, dat mij naar een vreemd land bracht, worstelde ik met vragen en gedachten. Hoe zou ik mij hier kunnen realiseren? Zou het mogelijk zijn om mijn dromen hier opnieuw te kunnen creëren en ze te gaan leven?

Het leek me net of je opnieuw moest leren lopen. De situatie waar je je stappen niet kan voorzien of voorspellen, de situatie van een soort chaos of verwarring. De werkelijke verandering van je levensstijl, een aanpassing aan de nieuwe ruimte en regels.

Op dat moment dat ik ineens vastzat en emotioneel het klaslokaal verliet, stapte Annemieke naar mij toe en zei: “Je liet ons laatst je tekeningen en schilderijen zien. Je hebt zo veel talent! Doe daar iets mee. Ik ken iemand die je eens kunt spreken. Kijk of dat iets voor jou is. Mij lijkt het iets wat je heel leuk gaat vinden”.

De eerste volgende woensdagavond stapte ik door de donkere, schemerige gangen vol knutselwerk en Paasversieringen van een basisschool. Ondanks mijn trillende knieën en vlammende oren ging ik door, richting het licht en het geluid, tot het punt waar je nog mag beslissen, erin of eruit, de wijde deuropening.

De stem van Lammert Steendam klonk als een warm applaus, alsof een zingend balletje uit zijn buik heen en weer rolde. En deze stem stelde mij én best op mijn gemak, én mij voor aan de kunstenaarsgroep, die hij begeleidde. Ik deed vanaf dat moment mee aan de creatieve avonden, waar we samen schilderden en het werk bespraken.

Mijn eerste stap onderweg naar de realisatie openbaarde zich. Daarna volgden er duizenden nieuwe. Net als de duizenden hiervoor. Alles ontstond en sprak voor zich. Het werd bijna logisch. Een samenhang. Een route die zich ontvouwde en vervolgde.

"... Daarna volgden er duizenden nieuwe. Net als de duizenden hiervoor. Alles ontstond en sprak voor zich. Het werd bijna logisch. Een samenhang. Een route die zich ontvouwde en vervolgde ..."

Hoe sarcastisch of knipogend, het meisje dat in haar eigen land zich niet begrepen voelde, moest zich ineens in een vreemde omgeving via de vreemde taal gaan kunnen uitdrukken. Het meisje dat er aan gewend was om alles goed en bijna perfect te kunnen, en te doen, in ieder geval te willen doen. Dat, wanneer ze iets wilde vertellen en vele ogen op haar gericht kreeg, het niet aankon: 'Zeg ik het wel correct?’, en gewoon dichtklapte.

En tegelijkertijd... Wat een kans! Om een van haar levensuitdagingen onbewust diep in de wortel te raken. Leren haarzelf te uiten, met en voorbij de taal. Wat al in haar was, werd een van de middelen tot de uitdrukking, tot een expressie. Een uitdrukking voorbij de woorden.

De tekeningen die zij in de Taalschool tijdens de spreekbeurt liet zien, lieten ergens het licht schijnen. Vele stappen verder bleek het een communicatiemiddel te zijn die vele complexe systemen versimpelde. Niet alleen voor haar, maar ook voor haar klanten. Wat pijn was, werd een waarde, een schat. Een kracht, die los moest komen, uit duizenden tranen los barste. Van een verkramping naar het licht.

Dit jaar sluit ik af, gezegend met mooie visuele opdrachten. Precies zoals ik jaren geleden erover gedroomd had. Waar naar toe werden me de stappen niet zichtbaar, soms verwarrend en soms vastgelopen. Duizenden stappen, geboeid en geïnspireerd, gefrustreerd en uitgeput, gevoed en gemotiveerd, verwarmd en opgewekt... door de intentie.

Als een magneet, en soms als het lichtje in de tunnel, gaf het altijd het vertrouwen. Ga… Volg je moed, volg je passie, neem voldoende verstilling en rust, je mag af en toe verdwalen, maar ga wel. Je gaat niet alleen voor jezelf, al lijkt het soms zo.

Ik ben voor het eerst sinds een lange tijd niet fit, precies een goed moment om terug te kijken en te reflecteren. Zo drong het alweer tot me door hoe de zelfexpressie en de visuals nu steeds meer samenkomen. Die ontmoeting met Annemieke had blijkbaar alweer een speciale reden.

Soms zit je vast en lijkt het uitzichtloos. In feite, is dit een vertrekpunt, waar Alles mogelijk is en Al is. Onderschat je intentie niet. En als de eerste stap niet klopt, zet je een stap terug. En dan een nieuwe poging, en wellicht klopt deze wel.. en dan.. En dan sta je er ook eens bij stil, dat het bij je levensmissie hoort en altijd hoorde.

P.S.: het schilderij op die eerste avond

Like & deel dit artikel

Laat een reactie achter